Benim düşüncemde sekonder infertelite olacağım aklımın ucundan bile geçmezdi. Çünkü kızıma evliliğimizin 2. ayında hamile kalmıştım ne zaman karar verirsem o zaman hamile kalacaktım; ama öyle olmadı. 2,5 yıldır uğraşıyoruz. Sizlerde bilirsiniz ki IVP-LAPAROSKOPİ  derken sol yumurtalık infilak etmiş. Bunun yanında yıllarım kullanılan ilaçlar  ve her ay bir ümitle "acabalarla" geçti. Tabiidir ki bu beklentiler insanın psikolojisini de ciddi olarak bozuyor.

Yakın bir zamanda aşılama denemelerine başladık. Yapılan işlemleri arkadaşlarımla paylaşıyorum ama sonuç olumsuz olduğunda sonucunun ne olduğunun sorulması beni rahatsız ediyor. Öyle bir duruma geldimki, TV de izlediğim filimlerde bile bir kadının hamile kalması bile beni üzüyor. Allahım diyorum, yavruma ve eşime uzun, sağlıklı, mutlu günler ver! Şükür diyorum ama ufacık bir yavrunun dünyaya gelmesi beni, eşimi ve kızımı çok mutlu edecek.

 Böyle düşünüyorum ve Allahım hayırlısını versin hayırlısı ise olsun diyorum. Hiç olmazsa o kadar kimsesiz çocuklar var. Hem kimsesiz çocuk mutlu olur, hem biz. Hepimiz için Allahım hayırlısını versin sabretmek ve hiç birzaman  bu savaştan yılmamak gerekiyor. Tabii ki bunu yaparken psikolojik durumumuzu da dikkat etmemizde fayda var.