O gelecek dünyama misafir olacak diye ne acılara katlanıyor insan. Bu tedavi bayağı ağır geçi yor, önce 15 gün süren iğneler sonra ufak bir operasyon ve içinde artık.

Onun gelmesi bana arkadaşlık etmesi beni benimsemesi 15 gün sonra bir testle belli olacak. Bu yüzden bu 15 günlük süreç tam bir azap.

Beklemek...
Hayatımızda ne çok şeyi beklediğini anımsıyor insan ama bu defa ki başka. Embriyonun resmini çerçeveye yerleştiriyorsun, doğmayan bir bebeğe günceler yazıyorsun, mağazalarda bebek reyonlarının içine düşüyorsun.

Özlemle bekliyorsun. Deli gibi bu tedaviyle ilgili bilgileri okuyup gece yattığında karnına dokunarak uyuyorsun.

Gelecek mi acaba?
Sonra düşünüyorsun onunla yapacaklarını biraz büyüdüğünde anlatacak ne çok anim var diyorsun. "Ya iste senin annen böyleydi.."diye bitecek ne çok cümle birikiyor boğazında.
Birden korkuyu da yaşıyorsun ya bir gün sorarsa sana "Neden beni dünyaya getirdin, kime sordun?"derse.
Korkuyorum, beklemek zor çok zor...

Kız olursa adi "Ada" erkek olursa "Tuna" olsun. Buket Uzunerin "Kumral Ada Mavi Tuna romanı çok etkilediği için isimlerini hazır tutuyorsun.
Sabahları daha bir hevesle uyanıp bir gün seni o uyandıracak diyorsun. Ve beklerken daha neler neler düşünüyorsun.
Bugün 10 Haziran 02 ve ben ne yazık ki onu kaybettim. Tüm Bebek bekleyen anne ve baba adaylarına Tanrının onlara eşlik etmesi için bir bebek göndermesini diliyorum.

Sevgiyle Kalın.